Rosalie Renaud
Mijn naam is Rosalie Renaud, ik ben 45 jaar en woon en werk in Schipluiden. Aan mij werd de vraag gesteld of ik een stukje wilde schrijven voor de website van de ‘fight cancer dag’ op 21 mei in Den Hoorn. Natuurlijk kan en wil ik deze vraag niet weigeren.
Mijn gedachten gaan terug naar deze dag in Den Hoorn in 2007. Onze zoon, toen 13 jaar, voetbalde bij Schipluiden. Het was prachtig weer, ik fietste naar het sportpark in Den Hoorn met mijn man en onze dochters. Kanker was ver van mijn bed. Ik was immers gezond, leefde gezond en was samen met mijn man in training voor de marathon van New York.
Mijn gedachten gaan terug naar deze dag in Den Hoorn in 2007. Onze zoon, toen 13 jaar, voetbalde bij Schipluiden. Het was prachtig weer, ik fietste naar het sportpark in Den Hoorn met mijn man en onze dochters. Kanker was ver van mijn bed. Ik was immers gezond, leefde gezond en was samen met mijn man in training voor de marathon van New York.
Na wat vage klachten in de zomer van 2007, had ik op 11 september van dat jaar een darmonderzoek. De trainingen gingen nog steeds goed, ik had die zomer nog een pr op ‘de halve’ gelopen van onder de 1.45, dus het zou allemaal wel meevallen. Niet dus! Ik had een kwaadaardige tumor in de darm. Die marathon van New York loop je volgend jaar maar, zo zei de arts. Ik denk achteraf weleens dat deze opmerking ons zeker geholpen heeft om het proces strijdvaardig in te gaan. WE FIGHT! Dat hebben we gedaan. Ik ben doorgegaan met werken en hardlopen tot een dag voor de eerste operatie. Ook tussen alle operaties en bestralingen (25x) door, pakte ik steeds de draad van het sporten en werken weer op. Mede door mijn goede conditie herstelde ik iedere keer zeer snel. De preventieve chemo die mij werd geadviseerd, hakte er flink in. Hardlopen ging toen helemaal niet meer… Ruim een jaar na dat eerste onderzoek kon ik zeggen dat ik klaar was. De behandelingen waren positief afgesloten.
Na deze periode ga je alles pas echt goed verwerken. Je blijft natuurlijk zeer regelmatig onder controle, je beseft dat je geluk hebt gehad. Als je naasten verliest aan deze vreselijke ziekte moet je dat steeds weer een plaats geven. Het hardlopen heeft mij enorm geholpen om alles te verwerken. Binnen een half jaar na mijn laatste chemo liep ik weer mijn eerste halve marathon en in november 2009 stond ik echt aan de start in New York! Deze marathon was een fantastische ervaring.
Fight cancer! Ook jonge mensen worden getroffen door kanker. Dankzij alle acties en uw donaties is er veel wetenschappelijk onderzoek en zijn er kundige artsen. Steeds meer mensen kunnen hun ervaringen delen. Maar onderzoek blijft nodig en daarvoor is véél geld nodig. Steun daarom we fight cancer!
Na deze periode ga je alles pas echt goed verwerken. Je blijft natuurlijk zeer regelmatig onder controle, je beseft dat je geluk hebt gehad. Als je naasten verliest aan deze vreselijke ziekte moet je dat steeds weer een plaats geven. Het hardlopen heeft mij enorm geholpen om alles te verwerken. Binnen een half jaar na mijn laatste chemo liep ik weer mijn eerste halve marathon en in november 2009 stond ik echt aan de start in New York! Deze marathon was een fantastische ervaring.
Fight cancer! Ook jonge mensen worden getroffen door kanker. Dankzij alle acties en uw donaties is er veel wetenschappelijk onderzoek en zijn er kundige artsen. Steeds meer mensen kunnen hun ervaringen delen. Maar onderzoek blijft nodig en daarvoor is véél geld nodig. Steun daarom we fight cancer!